Загрузил sadnata2020

КУПАЛЛЕ

Реклама
КУПАЛЛЕ
У разгар лета ў Беларусі адзначаюць Купалле – адно з найстарадаўнейшых
народных свят. Святы ў гонар летняга сонцастаяння ёсць у многіх народаў:
Янаў дзень у Балгарыі, святы Ян у Венгрыі. Магічныя абрады і
рытуалы Купалля ўзніклі яшчэ ў язычніцкія часы. З распаўсюджваннем
хрысціянства да Купалля быў прымеркаваны дзень нараджэння Іаана
Хрысціцеля (Іван Купала). Сёння згодна з праваславным календаром свята
адзначаюць у ноч з 6 на 7 ліпеня. З Купаллем звязана шмат дзіўных легенд і
паданняў. У народзе верылі, што ў гэту ноч расліны і жывёлы размаўляюць.
Зразумець мову звяроў і птушак можна з дапамогай кветкі папараці, якая
зацвітае, згодна з павер'ямі, усяго на імгненне раз у год. Яна давала
незвычайную здольнасць бачыць будучыню і знаходзіць усе схаваныя скарбы
свету, але раздабыць яе мог толькі вельмі смелы чалавек. Пошук "папарацькветкі" – адзін з самых таямнічых рытуалаў купальскай ночы.
На Купалле беларусы праводзілі яшчэ шмат сімвалічных абрадаў:
збор лекавых кветак і траў, якія набывалі ў гэту ноч асаблівую сілу; рытуал
ачышчэння агнем (праз купальскае вогнішча людзі скакалі); варажба на
будучае (дзяўчаты пускалі па вадзе купальскія вянкі); абрадавыя песні і
карагоды; рытуал ачышчэння вадой на ўзыходзе сонца, умыванне расой.
Самае маштабнае свята "Купалле" – "Александрыя збірае сяброў" –
праходзіць у Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Беларускае
Купалле натхняе творцаў на стварэнне песень (сярод іх
знакамітая беларуская народная "Купалінка"), вершаў, казак, карцін і
скульптурных твораў. Народны паэт Беларусі Янка Купала ўзяў псеўданім па
назве святочнай ночы, у якую нарадзіўся. І сёння ў Мінску ў парку імя Янкі
Купалы знаходзіцца фантан са скульптурнай кампазіцыяй "Купалле". Дзве
юныя дзяўчыны – сімвал чысціні, маладосці і кахання – кідаюць вянкі ў ваду,
як здаўна варажылі на "суджанага". А каля п'едэстала помніка самому паэту
размясціліся сімвалы Купалля – крыніца і папараць-кветка.
У горадзе Маладзечна таксама ўстаноўлена звязаная з Купаллем скульптура:
доўгавалосая дзяўчына ў вянку і закаханы юнак нібы выходзяць з папараці.
Таблица — Неопределенные местоимения
+body
+thing
Употребляется
some somebody — кто то, ктонибудь
something — что-то,
что-нибудь
1. В утвердительных предложениях.
2. В вопросительных предложениях,
выражающих просьбу или
предложение.
any anybody — кто-нибудь,
всякий, любой, никто (в
отриц.)
anything — чтонибудь, всё, ничто (в
отриц.)
1. В вопросительных предложениях.
2. В утвердительных предложениях.
3. В отрицательных предложениях
(при отрицательной форме глагола).
no
nothing — ничто,
ничего
nobody — никто
В отрицательных предложениях (при
утвердительной форме глагола).
У мяне ёсць сабака па мянушцы Лялька. Гэта маленькі пухнаты пекінэс. Мянушку
мы ёй далі такую таму, што яна і на самай справе нагадвае пацешную цацку,
толькі жывую.
Лялька — дзіўна прыгожая. Пляскаты мыска з вельмі ўважлівымі, разумнымі
вачыма. Часам, калі яна глядзіць на мяне, мне здаецца, што Лялька разумее мяне,
адчувае мой настрой. Яна заскаквае да мяне на калені і пачынае церціся аб мае
рукі, патрабуючы ласкі. Я гладжу яе па доўгай мяккай воўны і паступова забываю
аб трывозе.
Лялька — невялікая сабачка. Калі-та даўно парода пекінэсаў была выведзена для
каралеўскага палаца. Гэтыя прыгожыя і грацыезныя сабакі служылі дадаткам
ўбору каралевы або ўбранні палаца. Я часта любуюся прыгажосцю сваей сабачкі.
Яна дліннашорстная. Поўсць мяккая, густая і пухнатая. Доўгія вушы Лялькі
звісаюць амаль да самай падлогі. Калі яна была зусім маленькая, часта наступала
на свае вушы і падала.
Цяпер жа яна ніколі не дазваляе сабе наступіць на іх. Яе хада важная і
грацыёзная. Калі мы ідзем гуляць, Лялька прыгожа ўкладвае на спіне свой
пухнаты хвост, і выкрочвае па-каралеўску важна, усім сваім выглядам паказваючы,
што яна не простая сабака, а асаблівая.
Я люблю сваю Ляльку. Мы разам гуляем. Часта яна спіць разам са мной на ложку,
выцягнуўшыся ўздоўж майго цела. Часам я прачынаюся ад яе храпу. Бо ў
пекінэсаў вельмі кароткая мыска, таму яны нярэдка храпуць. Але ад гэтага яна
становіцца толькі больш смешнымі. Лялька вельмі адданая. Яна ніколі не падыдзе
да чужому чалавеку, нават за смачным ласункам.
Калі-то мне хацелася мець вялікую аўчарку, якая будзе выконваць мае каманды,
абараняць мяне. Цяпер жа мне не патрэбна ніякая іншая сабака, акрамя маей
Лялькі.
Я вельмі люблю сваю сабаку. Кожную раніцу я хаджу з ей гуляць. Яна вельмі
пацешная і смешная. А калі я адпускаю яе з ланцужка, то яна кружыцца вакол
мяне. Я бяру палачку кідаю яе далёка — далёка, а яна прыносіць яе. Мая сабака
вельмі разумная яна ведае практычна ўсе каманды. І мяне нават не абцяжарвае
тое, што з ей трэба гуляць кожную раніцу і вечар. Вось мы прыходзім дадому, яна
адразу ж залазіць у ванну і я ей маю лапкі. Потым я бяру грэбень для сабак і чашу
яе.
Потым ужо застаецца час паесці я накладваю Лялькі яе любімы корм. Я люблю
сваю сабаку! Яна самая лепшая!
На жаль, далёка не ўсе любяць і разумеюць жывёл. Але я, напрыклад, лічу, што
яны нічым нават не горш, чым мы. У канцы рэшт яны таксама жыхары нашай
вялікай краіны . Ну можа быць, толькі трошкі больш залежныя ад нас, чым мы ад
іх.
А як жа сумна было б нам без іх — хоць і маўклівых, незразумелых ўнутры, але
накшталт ужо як бы і родных.
Ужо глыбокім дзяцінстве я марыў пра хатнюю жывёлу. Мне снілася, як дома
з’явіўся пацешны маленькі шчанюк або пушысты,маленькі камячок ў выглядзе
ката.
Потым мы з мамай паглядзелі мультфільм пра » Маляняці і Карлсана «, і тут ужо
маё жаданне стала сталым і невынішчальным.
Шмат гадоў я выпрошваў гадаванца ў бацькоў, і кожны раз натыкаўся на адмову.
Але я па — ранейшаму хацеў мець дома сапраўднага жывога пухнатага сябра.
Маё жаданне раптам споўнілася. Я сам хто ня верыць, сваім вачам, але на дзень
нараджэння я адкрыў дзверы свайго пакоя і ўбачыў там сапраўднага жывога
кацяняці ! Я не мог паверыць сваім вачам !
Спачатку ўсе лаяліся на яго з’яўленне ў доме. Мама на тое, што ён увесь час
нешта дзярэ і дзярэ мэблю, тата на тое, што ён грызе пульт ад тэлевізара і спіць
на яго любімым месцы на канапе, нават я зразумеў, што кот — гэта не толькі
жывая цацка, але і жывая душа, ды і крыніца пастаянных праблем. Мне ўставаць
— ён напісаў у тэпцік, мне шпацыраваць — ён разарваў пуховыя пальчаткі, мне
рыхтаваць урокі — ён разлёгся на стале, мне спаць — а кацяра вырашыў пагуляць
або памяукаць.
Але з часам мы ўсе прывыклі да ката, а ён да нас. І высветлілася, што кот —
выдатная істота! Мне ён адзін для шматлікіх гульняў. Маме памочнік ва ўборцы
кухні — разлі там малако, і кот з задавальненнем зліжыць яго, а заадно і пратрэ
ўсю падлогу, таце — выдатная грэлка, яны з задавальненнем глядзяць футбол,
тата глядзіць, а кот яго грэе, і малодшаму брату дасталася выдатная нянька —
кот з задавальненнем поўзае з малым па падлозе і буркуе і засынае ў яго
абдымках, закалыхваючы малога сваім буркатаннем.
Так што цяпер мы і не мыслім жыцця без нашага любімага і неабходнага ката !
Я хачу распавесці гісторыю жыцця майго хатняга ўлюбёнца — ката Барсіка.
Яго падарылі нам тры гады таму як асобіну жаночага полу, якую мы назвалі Басей.
Кошка падрасла і апынулася Барсікам, але ласкальнае Бася так і замацавалася за
ім.
Барсік быў гуллівым пухнатым камячком залациста — белага колеру з блакітнымі
вачыма. Але паступова з цудоўнага маленькага кацяня Бася ператварыўся ў
дарослага выхаванага ката. Цяпер ён нікому не падпарадкоўваўся : быў
незалежны і важны. У жарт мы празвалі яго » інтэлігентам «. Калі ўвесну мы
прывезлі яго да бабулі ў вёску, ён адчуў шок — прасядзеў за канапкай больш за
суткі.
Да майго прыезду, праз два месяцы, Бася ўжо асвоіўся. Пазней бабуля
распавядала мне, як суседскі кот загнаў Басю на самую верхнюю галіну грушы.
Бабуля прачнулася ад крыкаў і выбегла, каб дапамагчы кату. Бася паспрабаваў
саскочыць з дрэва, але падвярнуў лапу. Прыйшлося бабулі даглядаць за Басей :
яна наклала яму на лапу шыну. Прайшоў тыдзень. Стаяў дажджлівы дзень, на
вуліцы было брудна, а Бася сабраўся на шпацыр. Трэба было бачыць гэтую
карціну, як Бася, выставіўшы наперад забінтаваную лапу, скача па падлоге, па
градках — гуляе.
Яшчэ шмат смешных гісторый здарылася з Басей. Ён выгнаў са сваёй тэрыторыі
ўсіх чужых катоў. Але, што дзіўна, не адганяў котак. Як сапраўдны джэнтльмен,
Бася дазваляў ім есці з яго посуду, дзяліўся ежай. Яшчэ ён навучыўся лавіць
мышэй. Імі Бася карміў маленькага кацяня, які прывязаўся да яго.
Дадому, у гарадскую кватэру, Бася вярнуўся узмажнелы, прымудроны вопытам
выжывання ў нялёгкіх умовах вясковага жыцця — быцця.
Без ката было б сумна ! Калі ён гуляе ў двары, адчуваеш, што чагосьці не хапае.
Здавалася б, дома спакойна. Ніхто не мяўкае дурным голасам, ня падлізваецца,
не лезе ў твар мокрымі вусамі. І не трэба ўвесь час глядзець пад ногі, каб
выпадкова не наступіць на ката. Але чамусьці з нецярпеннем чакаеш, калі ўжо
прыйдзе гэты шкодны кот!
Мне падабаецца, калі я сяджу на канапе, а сыты нарэшце кот скача да мяне на
калені. Дарэчы, Бася робіць гэта без запрашэння. На каленях ён пачынае
рыхтаваць сабе мястэчка для адпачынку. Коцік пацешна топчацца мяккімі лапкамі,
казыча, лашчыцца . А потым замуркаем гучна, як быццам трактар тарабаніць ! За
гэтую ласку майму любімаму кату можна дараваць ўсё!
Гэты смешны выпадак адбыуся тры гады таму. Улетку мы адпачывалі у
бабулі. Тата з сябрамі прыехау з рыбалкі. У той дзень яны прывезлі шмат
рыбы. Каля тазіка з уловам круціуся наш кот, уважліва назіраючы за рыбкамі.
Знайшоушы момант, ён пачау лапкамі лавіць рыбак і есці іх. Потым узяу
адну рыбку і аднес яе свайму сябру. Мы не сталі лаяць Баксіка за яго учынак.
Таму што рыбы было шмат, а нам прыемна было назіраць за нашым
маленькім рыбаком. Трэба было бачыць карціну, як мама паспрабавала
пакарміць ката той жа рыбкай на наступны дзень. Ен так адварочвауся ,
нарэшце вырвауся з рук матулі і хутка уцек. Пасля гэтага выпадку тата
зауседы брау Баксіка з сабой на вуджэнне. І ніводнага разу не было, каб яны
прыехалі без улову.
Скачать